Czym jest krajobraz chroniony?

Krajobraz chroniony, czyli obszary chronionego krajobrazu, to tereny objęte specjalnym traktowaniem ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach. Są one wartościowe, ponieważ mogą zaspokajać nasze potrzeby związane z turystyką oraz wypoczynkiem. W dodatku mogą pełnić rolę korytarzy ekologicznych.

Jest to forma ochrony przyrody na których istnieje niewielki rygor ochronności. W praktyce te tereny są przeznaczone na rekreację, natomiast działalność gospodarcza podlega niedużym ograniczeniom.

krajobraz chroniony

Co zaliczamy do obszaru chronionego krajobrazu?

W Polsce podstawą prawna do wyznaczenia takiego obszaru jest Ustawa o ochronie przyrody z 2004 roku. Wedle niej w skład krajobrazu chronionego wchodzą:

  • parki narodowe,

  • rezerwaty przyrody,

  • parki krajobrazowe,

  • obszary Natura 2000,

  • pomniki przyrody,

  • stanowiska dokumentacyjne,

  • użytki ekologiczne,

  • zespoły przyrodniczo-krajobrazowe,

  • gatunki roślin, zwierząt i grzybów.

Według danych z 2015 r. w Polsce istniało 383 obszarów chronionego krajobrazu. Zajmowały one 22,7% powierzchni kraju.

Ustanowienie obszaru chronionego krajobrazu

Krajobraz chroniony wyznaczany jest przez sejmik województwa. Natomiast kwestią likwidacji lub zmian granic następuje dopiero po zaopiniowaniu przez właściwych miejscowo rady gmin. Co więcej, projekty uchwał sejmiku województwa związany z tą materią musi być uzgodniony z właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska.

krajobraz chroniony

Zakazy na obszarze chronionego krajobrazu

Ustawa o ochronie przyrody wyróżnia zakazy obowiązujące na obszarze chronionego krajobrazu jak:

  • zabijanie dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry (wyjątek stanowi amatorski połów ryb oraz racjonalna gospodarka rolna, leśna, rybacka i łowiecka)

  • realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

  • likwidowacje i niszczenie zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych (jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych)

  • wydobywanie do celów gospodarczych skał (również torfu, skamieniałości, kopalnych szczątków roślin i zwierząt, minerałów oraz bursztynu)

  • wykonywanie prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu (z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym, przeciwosuwiskowym oraz utrzymaniem urządzeń wodnych)

  • dokonywanie zmian stosunków wodnych

  • likwidacja naturalnych zbiorników wodnych, starorzeczy i obszarów wodno-błotnych

  • budowanie nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m naturalnych zbiorników wodnych oraz zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych

  • lokalizowanie obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od linii brzegów klifowych oraz w pasie technicznym brzegu morskiego.